Poszukiwaniu pracy towarzyszą dwa słowa.
Nadzieja — która topnieje powoli, jak kostki lodu w szklance.
Wstyd — który smakuje jak metalowa łyżeczka trzymana w ustach zbyt długo.
Codziennie tysiące ludzi czuje tę łyżeczkę.
Czuje ją, bo szuka pracy. I codziennie tysiące ludzi szuka jej po cichu.
*
Nie powinno tak być.
Open to Work nie jest opaską zakładaną na rękę w szpitalu, z którą leży się na korytarzu i czeka, aż ktoś w końcu weźmie nas na oddział.
Ten ruch to próba zmiany tej narracji wstydu.
*
#wszyscybyliśmyopen to inicjatywa, której celem jest zdejmowanie tabu z bezrobocia.
Normalizuje otwartą rozmowę o szukaniu pracy. Przełamuje stygmat Open to Work i pokazuje, że za każdą zmianą zawodową stoi człowiek, którego wartość nie znika wraz z odebraniem dostępów.
*
Stworzyłam #wszyscybyliśmyopen, bo sama stoję w tym miejscu. Straciłam pracę w piątek 13. (luty 2026 r.). Napisałam o tym otwarcie i dostałam wsparcie, które zadziałało jak defibrylator. Mocny impuls, który przywrócił krążenie.
Bardzo bym chciała, by osoby, które dziś czują wstyd, zrozumiały jedno: jesteś w porządku z tym, że szukasz i z tym, że mówisz o tym głośno.
*
Ta akcja nie ma budżetu. Nie stoi za nią żadna marka.
Ale ma ludzi, którzy odważyli się opowiedzieć swoją historię.
Oto miejsce na ich głos.
